Ne Gezdin be Maviş!

Ne gezdin be Maviş!

Ne gezdin be Maviş!

Ayşe Özer Kapıyı sertçe kapatıp içeri girmesinden sonra derin bir iç çekiş ve sonra boğulurcasına hıçkırık. O kadar gözyaşı nereden geliyordu ki? Üzerimize sokak lambasının ölgün ışığı vuruyordu. Kuzguni siyah saçlarının rengini geçen sene “Bu renk beni yaşlı gösteriyor” diye açtırmıştı. Benim fikrimi bile sormamıştı. Yol arkadaşıydık oysa, hep öyle derdi. Dert ortağıydım ben. O ölgün ışık altında hayran olduğum saçları daha da bir bozuk sarı görünüyor, diplerinden inadına çıkan siyahlarla amatör bir futbol takımının rengi kaçmış forması gibi duruyordu. Kendisine söylemedim tabii. Ben bunları düşünürken koltuğa yüzükoyun yattı ve hıçkırığı daha da boğdu sessizliği. Kaç kez o koltukta uyuyakalmış,…
Devamı