Mavilikler

Rengin Özesmi

Bir türlü

eskimeyen

o

geçmiş…

 

gecenin içinde ağlayan bir çocuk,

gözler kapalı, ağız açık, burun şiş

-bir araya gelemeyecek olan

paramparça oyuncaklar-

 

(aynada bir kadeh

-gidemeyenlerin yalnızlığı şerefine-)

 

duygular, tuvalde susuyor – ölüyoruz biz …

 

bulutlar arasında -gölgeler kıpırdanıyor-

mavi bir adam, mavi bir kadın

Armageddon savaşçıları gibi zırhlarının içinde masmavi yatıyor

gözlerini sımsıkı kapatmış avaz avaz ağlıyor erkeklik

bulutların arasından şimşekler sıçrıyor,

-aralıksız sessizlik-

kim bilir, neler oluyor içeride

hiç konuşulmayan bir gece

hep kül yalnızlığı…

 

yorulmuş bir gecenin mavi aynasında

suskunluğun içinde bir kadın yüzü,

hep

bembeyaz bir tuval,

siyah bir çizgi ile bölünecek olan…

Yazar: Rengin Özesmi